2013-01-16

Ons is nie (meer) alleen nie

Die verhaal van vroeë woordeboekmakers, en hoe woordeboeke in die moderne tyd geleidelik ontwikkel het, is ’n boeiende verhaal, want dit handel oor kleurryke, selfs hoogs eksentrieke individualiste.

Een van die grootste stappe vooruit was die verskyning in 1755 van Samuel Johnson se eerste, omvattende verklarende woordeboek van die Engelse taal – ’n eenmanspoging van ’n “harmless drudge, that busie[d] himself in tracing the original and detailing the signification of words”.

Seker die beroemdste Engelse leksikograaf, die asketiese Skot James Murray, het ’n lewe lank met miljoene der miljoene indekskaartjies – later ’n hele skuur vol – die Oxford English Dictionary tot stand gebring.

In die 1980’s het die leksikografie ’n tweede fase binnegegaan, toe korpusleksikografie by onder meer die Universiteit van Birmingham ontwikkel is.

Al langer as twee dekades word die verteenwoordigende vorme van tale, soos hulle algemeen geskryf en gepraat word, bepaal met behulp van woordelyste en frekwensietellings en konkordansies uit reuse elektroniese korpusse van eietydse taalgebruik.

Nou betree ons ’n volgende tydvak: ’n fase waarin die internet en sosiale media woordeboekmakers regstreeks, in reële tyd, met taalgebruikers self, tot in die verste uithoeke, verbind – gebruikers van die taal wat sonder dat hulle dit self eens mooi besef, dalk draers van kosbare, verborge woordleidrade is.

Die volgende gesprek oor ’n Afrikaanse slengwoord op Facebook het dit vandag aan my geïllustreer.

Dit maak my opgewonde.

No comments:

Post a Comment